چه میشد گر دل اشفته ی من به شهر چشم تو عادت نمی کرد

و ای کاش از نخست ان چشم هایت مرا اواره ی غربت نمی کرد

چه زیبا بود اگر مرغ نگاهت میان راز چشمان تو می ماند

تو می ماندی و او هم مثل یک کوچ ز باغ دیده ات هجرت نمی کرد

زمانی که تو رفتی پاکی یاس خلوص سبز گلدان را رها کرد

چه زیبا بود اگر از اولین گام نگاهت با دلم صحبت نمی کرد

تو پیش از انکه در دل پا گذاری تمام فالهایم رنگ غم داشت

ولی تو امدی و بعد از ان دل بدون چشم تو نیت نمی کرد

هجوم لحظه های بیقراری مرا تا عمق یک پرواز می برد

و جز با اسمان دیدگانت دلم با هیچ کس خلوت نمی کرد

نگاهم مثل یک مرغ مهاجر به دنبال نگاهت کوچ می کرد

بغیر از انتظارت قلب من را کسی این گونه بی طاقت نمی کرد

دلم از پشت یک تنهایی زرد نگاهش را به چشمان تو می دوخت

ولی قلب تو قدر یک گل سرخ مرا در کلبه اش دعوت نمی کرد

و حالا انتهای کوچه ی عشق منم با انتظاری مبهم و زرد

و ای کاش که جادوی نگاهت غزل های مرا غارت نمی کرد

   دوستت دارم